Post na blogu

Dysfunkcja nie jest pierwotnym problemem człowieka. Jest jedynie skutkiem ubocznym fragmentaryczności percepcji - naturalnego stanu, w którym umysł widzi człowieka jako zbiór oddzielnych elementów, a nie jako jedność.

W takim stanie powstaje iluzja kompletności obrazu: wydaje nam się, że widzimy całość, choć w rzeczywistości dostrzegamy tylko fragmenty.

Dopóki postrzegamy siebie w częściach, próbujemy naprawiać to, co wydaje się uszkodzone. Skazujemy się na walkę z objawami:

• widząc napięcie - walczymy z napięciem,

• widząc ból - uśmierzamy ból,

• widząc brak sensu - szukamy go w zewnętrznych narracjach.

To, czego nie postrzegamy jako całości, nie może funkcjonować w naszym doświadczeniu jako jedność.

Fragmentaryczność percepcji nie jest brakiem wiedzy. To naturalny sposób działania umysłu, który podtrzymuje podział, próbując naprawiać części, które w rzeczywistości nigdy nie były oddzielone od całości.

W ten sposób fragmentacja utrwala samą siebie i podtrzymuje dysfunkcję.

Zanim przejdziemy dalej, zobacz, jak ten mechanizm działa w Twoim codziennym życiu.